[KHR!] THE XS THEORY -Episode 2-

posted on 22 Nov 2011 22:48 by ichigo69 in fiction
**YAOI WARNING**
 
เนื้อหาภายในเอนทรี่เกี่ยวข้องกับชาย-ชาย
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

 
 
 
 

THE XS THEORY

Episode 2


“เอ๊ะ?”

คิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นอยู่ตลอดเวลากระตุกน้อยๆ

“หน่วยเรามันรับงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ”

สค วอโล่บ่นพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดสายตาอ่านเอกสารในมืออย่างรวดเร็ว บนโต๊ะทำงานของชายหนุ่มยังมีเอกสารในลักษณะทำนองเดียวกันอีกเป็นกองพะเนิน

“ชิชิ อะไรน่ะสควอโล่"

เบลเฟกอลที่นอนกินขนมอยู่บนเตียงโซฟาหน้าโทรทัศน์หันมาถาม

“ดูเบ็นเท็นของแกไปซะเถอะ บอกคนอย่างแกไปก็ไม่มีประโยชน์"

ชายหนุ่มพูดเสียงกระด้าง ทำเอาเจ้าชายนักฆ่าเบะริมฝีปากอย่างงอนๆ หันกลับไปดูทีวีต่อ

สค วอโล่กลับมาจดจ่ออยู่กับกองเอกสารอีกครั้ง เพราะยังเหลืออีกอีกเป็นตั้งๆ ที่เขาต้องอ่าน ขนาดแบ่งคนละครึ่งกับลุซซูเรียแล้วก็ยังเยอะอยู่ดี ทั้งหมดนี้เป็นเอกสารภารกิจที่เขาต้องคัดแยกและแจกจ่ายหน้าที่ให้กับคนใน หน่วย

งานสังหารตามปกติก็ยังมีอยู่ แต่ที่มันมีภารกิจแปลกๆ เนียนมาด้วยนี่สิมันอะไรกันวะ?

'เก็บค่าธรรมเนียมการรักษาความปลอดภัยโดยวองโกเล่และส่วนแบ่ง10% ภายในพื้นที่ OOO'

พูดแบบบ้านๆ ก็คือเก็บส่วยสินะ...

ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมขมับที่เริ่มปวดหนึบ ทางวองโกเล่อาจจะส่งมาผิดก็ได้ อีกมือนึงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหา...หาใครละวะ...

ประเด็น ปัญหาระดับชาติกลับมาอีกครั้ง สควอโล่ลืมไปขณะนึงว่าบนโลกใบนี้ไม่มีใครเลยที่จะพึ่งพาได้เลย แต่เรื่องนี้ไม่เหมือนคราวที่แล้วที่เขาไปทำภารกิจแทนแซนซัส ยังไงก็จำเป็นต้องโทรไปถามที่ศูนย์ใหญ่

“......”

ร่าง โปร่งมองโทรศัพท์ในมือด้วยสายตาว่างเปล่า สควอโล่เพิ่งระลึกความจริงได้อีกประการว่าเขานั้นไม่รู้เบอร์ศูนย์บัญชาการ ใหญ่ของวองโกเล่ ที่ผ่านมาวองโกเล่จะเป็นฝ่ายติดต่อมาเอง

“แล้วเบอร์ศูนย์ใหญ่เบอร์อะไร...อืม—1150รึเปล่าฟะ...ไม่ๆ นั่นมันสั่งไก่...จะเปิดสมุดหน้าเหลืองก็คงไม่มี"

ขา เพรียวพาร่างให้ตรงไปยังห้องของแซนซัส บอสแห่งวาเรีย เขาไม่ได้จะไปขอให้ไอ้คุณบอสนั่นช่วยอะไรหรอก แต่เขาจะไปใช้โทรศัพท์ของแซนซัสโทรหาวองโกเล่ต่างหาก หวังว่าคุณท่านแกจะไม่ลงแอพฯมั่วซั่วจนข้อมูลหายไปหมดแล้วนะ

บุรุษ เรือนผมสีเงินหยิบกุญแจสีทองประดับทับทิมเม็ดเขื่องขึ้นมาก่อนจะยัดเข้าไปใน ลูกบิด มันคือโคตรแห่งกุญแจผี เพียงแค่ใส่พลังไฟเข้าไปนิดหน่อยก็จะสามารถไขประตูได้ทุกบานในจักรวาลขอแค่ มีรูกุญแจ

เมื่อ เปิดประตูเข้าไป ภาพที่เห็นก็เป็นไปตามดังคาด ไอ้บอสใจโฉดยังคงนอนตายซากอยู่ที่เตียง ขวดเตกีล่าว่างเปล่ากลิ้งตกอยู่บนพรม ชายหนุ่มทัดเรือนผมสีเงินสวยไว้หลังใบหูก่อนจะก้มลงเก็บขวดมาตั้งไว้บนโต๊ะ ดวงตาสีเงินสอดส่ายหาอุปกรณ์สื่อสารอันเป็นจุดมุ่งหมายในการบุกห้องแซนซัสใน ครานี้

ชิ้ง—!!

นั่น ไง มันวางอยู่ใกล้ๆ กับหมอนที่แซนซัสนอนหนุนอยู่ ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าที่มีรอยแผลเป็นนับไม่ถ้วนพาดผ่านโผล่ออกมานอกผ้าห่ม แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านตกกระทบบนผิวสีแทนสวย ขับเน้นให้เห็นลอนกล้ามเนื้อสวยงามได้สัดส่วน ไล่ตั้งแต่หัวไหล่ แผ่นอก ลงมาถึงกล้ามหน้าท้อง...

ฉลาม หนุ่มถึงกับกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ เขาเองนั้นรู้ซึ้งมานานแล้วว่าบอสนั้นมีความหล่อไม่แพ้กับความเลวเลยทีเดียว แต่น้อยนักที่เขาจะได้มานั่งสังเกตร่างสูงขนาดนี้ เพราะหากยามใดที่ถูกดวงตาสีโลหิตนั่นจับจ้องมา เขาก็ได้แต่หลบตาอยู่ร่ำไป

ไม่ใช่และ! นี่ เขากำลังมาเอาโทรศัพท์บอสไม่ใช่เหรอ จะมานั่งชื่นชมหุ่นบอสไปทำไม ของแบบนี้จะดูเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วมือบางลนลานขยับเอื้อมไปยังโทรศัพท์ของแซนซัส

หมับ!

มือ หนาคว้าเข้ามาที่ข้อมือของสควอโล่ทันที แรงมหาศาลฉุดกระชากร่างโปร่งให้ล้มลงบนเตียง มือปลาหมึกอีกข้างตามมาติดๆ นอกจากจะลากเขาเข้าไปกอดแล้วแซนซัสยังเลื้อยมือเข้ามาในเสื้อเขาอีกด้วย!

“โว้ยย!!”

ชาย หนุ่มดีดดิ้นพัลวัน แซนซัสพลิกกายขึ้นทาบทับเหนือเจ้าฉลามร้ายตัวแสบที่แอบย่องเข้ามาที่ห้องเขา ตั้งแต่เช้า ใบหน้าคมคายที่ปราศจากซึ่งวี่แววของความง่วงงุนแม้แต่น้อย

“จะแอบเช็คมือถือฉันเหรอไอ้สวะ"

“แกจะบ้าเรอะ! ฉันจะเอามาโทรหาศูนย์วองโกเล่ต่างหาก"

ดวงตาสีทับทิบฉายแววไม่สบอารมณ์เล็กน้อย แต่สควอโล่ไม่สน คิดว่าเขาจะแอบมาจับกิ๊กล่ะสิ หึ! เปิดไปก็เจอแต่ Angry Bird สารพัดภาค จะให้เขาเคลียร์ด่านให้รึไง!!

“นึกว่าจะมาเซอร์วิสยามเช้าให้ฉันซะอีก"

“เหอะ! ไอ้คนหลงตัวเอง—อุ๊บ!”

ริมฝีปากอุ่นกดลงมาบนเรียวปากสีสดอย่างแนบแน่นก่อนจะผละออกไปสัมผัสที่พวงแก้มใส

“Buongiorno, Squalo”

เสียงทุ้มกระซิบอยู่ที่ใบหู สควอโล่หน้าแดงซ่าน รีบยันกายลุกขึ้นนั่งทันที

“B—buongiorno...”

เขาตะกุกตะกักตอบ ร้อยวันพันไปไม่เห็นจะมาพูดอะไรแบบนี้ อยู่ๆ นึกครึ้มอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ ไอ้บอสงี่เง่านี่...ใช่แล้วโทรศัพท์! เกือบลืมไปเลย

“ขอยืมโทรศัพท์แกหน่อยสิ"

แซนซัสโยนโทรศัพท์ให้สควอโล่ก่อนจะทิ้งกายลงนอนหนุนตักฉลามหนุ่ม

นิ้วเรียวไล้ไปตามจอทัชสกรีนของโทรศัพท์แซนซัสเพื่อปลดล็อคหน้าจอ แต่แล้วก็พลันต้องสะดุ้งขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นภาพหน้าจอ!

ชายหนุ่มควบคุมมือตัวเองไม่ให้สั่นขณะที่จิ้มกดเข้าไปดูอัลบั้มรูปภาพ...

ภายในโทรศัพท์ของแซนซัสเต็มไปด้วยรูปภาพของเขามากมาย และกว่า90% เป็นรูปเปลือยติดเรททั้งนั้น ไม่งั้นก็วับๆ แวมๆ ทุเรศที่สุด!!!

“แอบถ่ายไว้ตอนไหนวะเนี่ย!!?”

เขาตะคอกใส่หน้าชายหนุ่มที่นอนอมยิ้มชั่วร้ายเอาศีรษะพาดตักเขาอยู่ นัยน์เนตรพราวระริกด้วยความสนุกสนานกับการเห็นหายนะของสควอโล่

อะไร ไม่หนักเท่าไอ้ภาพวอลเปเปอร์ที่ดูยังไงก็เป็นรูปเขาที่เพิ่งสลบไปหลังจากมี อะไรกับแซนซัสชัดๆ คราบอะไรต่อมิอะไรกระเซ็นเลอะไปทั้งร่าง ทั้งผ้าห่ม ไม่รู้ซูมเข้าไปเจอเจอซากถุงยางด้วยรึเปล่า ทุเรศที่สุด!
อยาก จะสับโทรศัพท์นี่ให้แหลกเป็นชิ้น บัดนี้เรื่องเกี่ยวกับงานได้กระจัดกระจายหายไปจากหัวสควอโล่หมดสิ้น นิ้วเรียวอันสั่นเทายังแตะเลื่อนดูรูปไปเรื่อยๆ เป็นการตอกย้ำตัวเองให้หนักกว่าเดิม

“ถ้าแกทะลึ่งลบแม้แต่รูปเดียวก็เอามือถือฉันโทรไปสั่งเสียพวกไอ้เจ้าชายสวะนั่นได้เลย"

ฉลามหนุ่มละปลายนิ้วออกจากปุ่ม Delete ทันที

“อะไรกันวะ!! นี่มันเป็นสิทธิ์ของฉันนะ—!!”

แล้วเสียงโวยวายก็กลับกลืนหายเข้าไปในลำคอ เมื่อเขาเลื่อนมาเจอกับรูปรูปหนึ่งที่ทำให้สควอโล่ถึงกับลืมทุกสิ่งไปจนหมดสิ้น

“นี่มัน...”

รูปสมัยเรียนของเขา...

ภาพ นี้เป็นภาพที่เขาถ่ายคู่กับดีโน่ แต่รูปของดีโน่ถูกตัดออกไป เห็นแต่เพียงเส้นผมสีทองที่เลยเข้ามาในเฟรมเล็กน้อยกับท่อนแขนที่โอบรอบคอ ของเขาอยู่ ดวงตาสีฟ้าใสจ้องมองตนเองในอดีต...เรือนผมสีเงินสั้นชี้ และมือขวาที่ยังเป็นมือของเขาอยู่ ใบหน้าอ่อนเยาว์แต่เฉยเมยไร้ซึ่งชีวิตชีวา...ชีวิตของเขาก่อนที่จะได้พบกับแซนซัส

“แก...ไปเอามันมาจากไหนน่ะ?”

ร่างโปร่งเอ่ยถามทั้งที่ดวงตายังคงจับจ้องอยู่ที่ภาพนั้น

“เซฟมาจากเฟสบุคไอ้ม้าสวะ" แซนซัสตอบเรียบๆ

“เดี๋ยวนี้แกเล่นเฟสบุคด้วยเหรอวะ?”

หลัง จากโดนรุ่นที่เก้าสตัฟฟ์ไว้ถึงแปดปี แซนซัสก็กลายเป็นพวกโลเทคหลังเขาไปโดยสมบูรณ์ ตอนแรกๆ ยังแยกเฟสบุคกับเอ็มเอสเอ็นไม่ออกด้วยซ้ำ ตอนนี้เล่นคล่องแล้วสินะ เขาไม่ได้เล่นด้วยหรอกนะ เพราะเขามีงานต้องทำเยอะแยะไม่เหมือนบอสขี้อู้นี้หรอก!!

“เขาก็เล่นกันทั้งนั้นแหละ"

“นี่ บอสอย่าไปบอกชื่อจริงหรือเลขที่บัตรเครดิตใครเขานะ พวกรหัสก็ด้วย"

ฉลามหนุ่มอดเตือนด้วยความเป็นห่วงไม่ได้

“ฉันไม่ได้โง่นะไอ้สวะนี่ พูดแบบนี้อยากตายนักรึไง?”

“ปะ—เปล่านะ ก็แค่เตือนไว้"

“เฮอะ!”

แซนซัสขึ้นเสียงเล็กน้อย แม้ว่าจะยังคงนอนหลับตาอยู่บนตักเขาเช่นเดิม ริมฝีปากอมยิ้มน้อยๆ

“ว่าแต่แกจะไม่โทรหาวองโกเล่แล้วเหรอวะ”

“ชิบหายล่ะ!!” เขาลืมสนิทเลย!

สควอโล่กด 9 ค้างไว้ก่อนจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ถ้าจำไม่ผิดเขาได้เซ็ต Speed Dial ให้แซนซัสเอง ถ้ากด 1 จะโทรหาเขา กด 2 โทรหาเบล ไล่มาเรื่อยๆ จนเลข 9 เป็นเบอร์ต่อตรงไปยังออฟฟิศของรุ่นที่เก้า

...I've got my life to live and I've got my love to give...

เสียงรอสายเพลง I will survive ของวองโกเล่คอลเซ็นเตอร์วนลูปเข้าสู่รอบที่สี่ สมัยนี้มันต้องเลดี้ กาก้าสิโว้ย!! ไม่ใช่สิ! ทำไมมันถึงได้รอสายนานขนาดนี้ พนักงานแอบหลับอยู่รึไงวะ ถ้าเกิดเขากำลังลำบากแล้วโทรมาขอกำลังเสริมป่านนี้คงโดนศัตรูรุมฆ่าตายไปแล้ว

...I will survive~~~ Hey hey! I will survive~~~!!...

ชาย หนุ่มแทบจะปาโทรศัพท์ออกนอกหน้าต่าง แต่ยังไงก็ต้องโทรให้ติดให้ได้ แซนซัสซุกตัวกลับเข้าไปนอนในผ้าห่มถอดร่างไปพบบรรพบุรุษเป็นที่เรียบร้อย โว้ย!! ทำไมเขาต้องทำงานงกๆๆ อยู่คนเดียวด้วยวะ!?

[กรุณารอสักครู่ระบบกำลังโอนสาย...]

สำเร็จ!! สควอโล่ดีใจจนอยากจะลุกขึ้นมาเต้น I will survive แต่ต้องคุยธุระให้เสร็จซะก่อน และแล้วก็มีเสียงมนุษย์ที่ไม่ใช่เพลง i will survive หรือเสียงคอลเซนเตอร์เนิบๆ ดังออกมาเสียที

[ฮ้าว~ Ciao...]

คิ้วขวาของชายหนุ่มกระตุกน้อยๆ เมื่อได้ยินเสียงจากปลายสายที่รู้สึกตงิดว่ามันคุ้นแปลกๆ

“ขอสายรุ่นที่เก้าหน่อย"

[นี่ไม่ใช่เบอร์รุ่นที่เก้าซะหน่อย]

“แล้วนี่เบอร์ใครวะ"

[เบอร์ฉันเอง]

“แล้วมันฉันไหนล่ะวะ"

[หยุดเลย มุขนี้ฉันเล่นไปแล้ว นายห้ามเล่นซ้ำเฟ้ย]

ไอ้เด็กรีบอร์นแหงแซะ!!! แล้วทำไมถึงเป็นมันได้ละเนี่ย ชาติที่แล้วเขาไปทำกรรมอะไรกับมันไว้ก็ไม่รู้

“ฉันจะติดต่อรุ่นที่เก้าได้ยังไง"

[คิดว่าอยากคุยแล้วจะคุยได้ง่ายๆ รึไง แล้วโทรมาซะไก่โห่เชียว เป็นแค่พวกหางแถวเลยต้องแหกขี้ตามาทำงานแต่เช้าสินะ น่าสงสารจริงจริ๊ง]

“โว้ยย!! เดี๋ยวพ่อเชือดไม่ให้ได้โตเลยนี่!”

[รุ่นที่เก้าตั้งโอนสายมาไว้ที่เบอร์ฉัน มีอะไรก็ว่ามา ฉันจะนอนต่อ]

“คุยกับแกสู้ไปคุยกะกระบอกไม้ไผ่ยังดีซะกว่า"

[เออ รีบๆ พูดมาเหอะน่า ฮ้าวว~]

“ฉันได้คำสั่งให้ไปเก็บส่วยเป็นกระตั๊กเลย มันไม่ใช่หน้าที่หน่วยฉันซะหน่อย"

[แกก็ทำๆ ไปเหอะ สมัยนี้เขาไม่ให้แบ่งฝักแบ่งฝ่ายแกเข้าใจมั้ย มันต้องปรองดองเฟ้ย!]

"เวเรียควอลิตี้คือหน่วยนักฆ่านะโว้ย!! แล้ววองโกเล่มันมีระบบเก็บส่วยบ้าบอคอแตกนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่!!”

[ไม่เก็บส่วยแล้วจะเอาอะไรกินละไอ้เบื๊อก]

จะว่าไปแล้ว ไอ้การเก็บส่วยนี่มันก็เรื่องโคตรเบสิกแห่งวงการมาเฟียนี่หว่า...

[มัว แต่เกี่ยงกันบ้านเมืองมันจะไปเจริญได้ไง หัดทำคุณงามความดีให้เพื่อนมนุษย์ซะบ้าง แบ่งเบาภาระเขาเท่าที่จะทำได้ นี่สิหนทางสู่ความสำเร็จอันยั่งยืน]

“อ่อ...”

ร่าง โปร่งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนหลอกให้ซื้อเครื่องกรองน้ำชอบกล แต่เจ้าเด็กนี่อาจจะพูดถูกก็ได้ ทำๆ ไปก่อน ผลออกมาว่าระบบผิดพลาดก็แล้วไป แต่ถ้าสรุปออกมาว่าไอ้งานเก็บส่วนนี่มันส่งมาให้วาเรียจริง แล้วเขาไม่ทำ ก็เท่ากับเพิกเฉยต่อภารกิจโดยเจตนาน่ะสิ!

[เข้าใจแล้วก็แค่นี้นะ แม่สึนะเรียกฉันไปกินข้าว...ตรู๊ดด...]

“เฮ้ย!!”

กว่าจะคิดได้ก็สายไปเสียแล้วสควอโล่...

"ไอ้รีบอร์น!! บังอาจโบ้ยงานมาให้ฉันได้ เก็บส่วยได้ฉันจะเอาเงินเข้าหน่วยให้หมดเลยคอยดู!!”

ชิ สรุปว่ายังไงก็ต้องทำสินะ งั้นก็ต้องไปทำเอกสารให้เรียบร้อย มือบางโยนโทรศัพท์ของแซนซัสไว้บนเตียง แล้วหมุนตัวเดินไปที่ประตูห้อง

ดวงตาสีแซฟไฟร์ทอดมองไปยังร่างสูงที่กำลังอยู่ภวังค์ลึก...

“ทำงานเสร็จแล้วจะรีบกลับนะ"


To be continued.
 
รั่วไปละ สาบานได้ว่าฟิคเรื่องนี้มันมีพล็อตนะ T_T 
 
แก้ฟ้อนท์จนปวดหัวเลย ใครอ่านลำบาก
รบกวนเชิญอ่านที่เด็กดีนะคะ ลงไว้เหมือนกัน (แย่)

Comment

Comment:

Tweet

โอ๊ย!!! ฮา
รั่วได้อีกก

ทั้งบอสทั้งหลาม

บอสนี่ก้หื่นเนอะเกบรูปเรทหลามไว้เพียบ

เพิ่งรุว่าเบลติดเบนเทน !!!

#3 By [ P L O I E S ] on 2011-11-29 09:28

สรุปมากเลยค่ะ ขอบคุณสำหรับทั้งโดจินและฟิคนะค่ะ

#2 By mod1234 on 2011-11-23 00:13


ตัวเล็กไปอ้าา ,อ่านแล้วปวดตา


แต่หนุกมาก เอาใจช่วยค่ะ big smile

#1 By Nl3lack-ky ;)) on 2011-11-22 23:07